Laparoskopowe usunięcie przepukliny brzusznej i pooperacyjnej

Przepuklina powstaje, gdy przez osłabione miejsce w ścianie brzucha dochodzi do uwypuklenia tkanek. Miejsce ubytku określane jest jako wrota przepukliny.

Zawartością przepukliny może być tkanka tłuszczowa, sieć lub fragment jelita.

Przepukliny mogą różnić się wielkością – od niewielkich ubytków po duże przepukliny obejmujące znaczną część ściany brzucha.

Przepuklina brzuszna może być następstwem osłabienia lub przerwania ciągłości powłok. Hauzer Clinic oferuje diagnostykę i leczenie operacyjne przepuklin brzusznych oraz pooperacyjnych metodą klasyczną i laparoskopową.

Przepuklina pooperacyjna powstaje w miejscu wcześniejszego nacięcia chirurgicznego.

Może ujawnić się niedługo po operacji, ale również po upływie wielu miesięcy lub lat. Początkowo często widoczna jest jedynie podczas kaszlu, wysiłku lub napinania mięśni brzucha.

Większe przepukliny pooperacyjne mogą wymagać bardziej rozległej rekonstrukcji powłok brzucha.

Ryzyko zwiększają m.in. wcześniejsze operacje, zaburzenia gojenia rany, nadwaga i otyłość, częste dźwiganie, przewlekły kaszel, zaparcia oraz osłabienie tkanek.

Nie. W rozejściu mięśni prostych dochodzi do zwiększenia odległości pomiędzy mięśniami po obu stronach linii środkowej brzucha, ale bez typowego ubytku tworzącego wrota przepukliny.

Rozejście mięśni prostych może jednak współistnieć z przepukliną. W takiej sytuacji chirurg ocenia cały stan powłok brzucha i na tej podstawie planuje leczenie.

Najczęściej pojawia się uwypuklenie w obrębie brzucha lub blizny po wcześniejszej operacji.

Mogą występować również ból, uczucie ciągnięcia lub rozpierania oraz dolegliwości nasilające się podczas kaszlu, dźwigania czy wysiłku.

Podstawą jest konsultacja chirurgiczna i badanie pacjenta.

W razie potrzeby wykonywane jest USG.

Przy dużych, pooperacyjnych, nawrotowych lub bardziej złożonych przepuklinach chirurg może zalecić tomografię komputerową, która pozwala dokładniej ocenić wielkość ubytku, zawartość przepukliny oraz stan powłok brzucha.

Przepuklina może stopniowo się powiększać, powodować coraz większe dolegliwości i utrudniać codzienne funkcjonowanie.

Może również dojść do uwięźnięcia przepukliny.

Nagły silny ból, twarda przepuklina, której nie można odprowadzić, nudności, wymioty, wzdęcie oraz zatrzymanie gazów lub stolca wymagają pilnej pomocy medycznej.

Celem jest odprowadzenie zawartości przepukliny, zamknięcie ubytku i odtworzenie prawidłowej funkcji oraz wytrzymałości powłok brzucha.

W wielu przypadkach wykorzystywany jest implant siatkowy, który wzmacnia operowaną okolicę.

Operację można przeprowadzić metodą klasyczną lub – u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów – laparoskopowo.

Nie. Możliwość zastosowania laparoskopii zależy m.in. od wielkości i położenia ubytku, wcześniejszych operacji, występowania zrostów oraz stanu powłok brzucha.

O wyborze metody decyduje chirurg.

Operacje laparoskopowe wykonywane są w znieczuleniu ogólnym.

W przypadku operacji klasycznej sposób znieczulenia zależy od zakresu zabiegu. Większe rekonstrukcje powłok również wymagają znieczulenia ogólnego.

Czas operacji zależy od rodzaju przepukliny. Niewielki ubytek wymaga innego zakresu zabiegu niż duża, nawrotowa przepuklina pooperacyjna.

Dlatego przewidywany czas operacji chirurg określa po kwalifikacji i ocenie badań obrazowych.

Po operacji pacjent pozostaje pod opieką zespołu medycznego. Jest stopniowo uruchamiany, rozpoczyna przyjmowanie płynów i posiłków.

Pacjent zazwyczaj zostaje wypisany następnego dnia po operacji.

W przypadku bardziej rozległych rekonstrukcji decyzja o wypisie zależy od przebiegu operacji oraz stanu pacjenta.

Po zabiegu przyjmowanie pokarmów rozpoczyna się stopniowo. Najpierw podawane są płyny, a następnie niewielki, lekkostrawny posiłek.

Jeżeli pacjent dobrze toleruje jedzenie i nie występują nudności ani wymioty, dietę można stopniowo rozszerzać.

Po powrocie do domu szczególnie ważne jest odpowiednie nawodnienie i zapobieganie zaparciom. Warto spożywać produkty sprzyjające regularnym wypróżnieniom i ograniczyć te, które powodują u danego pacjenta nasilone wzdęcia.

Pacjent powinien stopniowo zwiększać aktywność. Spacery i codzienne poruszanie się są wskazane, natomiast w pierwszych tygodniach należy ograniczyć czynności silnie obciążające powłoki brzucha.

Po mniej rozległych zabiegach powrót do lekkiej pracy może być możliwy po około 1–2 tygodniach.

W przypadku większej przepukliny pooperacyjnej i rozległej rekonstrukcji powłok okres rekonwalescencji może być wyraźnie dłuższy.

Dźwigania i większych obciążeń należy zwykle unikać przez około 4–6 tygodni, natomiast przy rozległych rekonstrukcjach chirurg może zalecić dłuższe ograniczenie.

Powrót do intensywnego treningu i ćwiczeń mocno angażujących mięśnie brzucha powinien następować stopniowo, po okresie gojenia.

Po większych operacjach przepuklin brzusznych chirurg może zalecić pas brzuszny.

Pas zapewnia dodatkowe podparcie powłok, może zwiększać komfort podczas poruszania się, kaszlu i wstawania.

Jeżeli zostanie zalecony, może być stosowany przez kilka tygodni po operacji, a w przypadku większych rekonstrukcji nawet dłużej. Dokładny czas jego noszenia ustala chirurg w zależności od zakresu zabiegu.

Nie każdy pacjent wymaga stosowania pasa brzusznego.

Nie. Ubytek w powłokach brzucha nie zamyka się samoistnie.

Jeżeli zastosowany zostanie stały implant siatkowy, pozostaje on w organizmie i integruje się z tkankami.

Gdy pacjent może swobodnie wykonywać wszystkie ruchy potrzebne podczas jazdy, bez bólu wykonać nagłe hamowanie, a stosowane leki nie zaburzają koncentracji i czasu reakcji.